Interseksualnost predstavlja urođeno odstupanje u polnoj diferencijaciji. Uglavnom se vezuje za netipične kombinacije polnih hromozoma ili nivo hormona kod fetusa, i može za rezultat imati pojavu spoljnih polnih organa, ili unutrašnjih reproduktivnih sistema, koji odstupaju od normi bilo ženskog bilo muškog tela. Stručnjaci procenjuju da se od hiljadu dece rađa jedno ili dvoje čije su genitalije neodređene u toj meri da se može postaviti pitanje anatomskog pola te osobe.

Moderna zapadna kultura se odnosi prema anatomskom polu tela novorođenčeta kao prema osnovi za određivanje društvenog roda (dečak, devojčica). Zbog toga interseksualno stanje dovodi do krize u savremenom poimanju pola, roda i identiteta.

Do polovine dvadesetog veka, većina interseksualnih osoba, čije su genitalije u značajnoj meri neodređene, a koje su rođene u industrijskim zemljama, bile su ubrzo po rođenju podvrgavane hirurškim zahvatima, smišljenim tako da prilagode njihove genitalije kulturnim normama bilo muškog bilo ženskog telesnog obličja. Međutim, pred kraj dvadesetog veka, neki odrasli interseksualni ljudi koji su kao deca bili podvrgnuti takvim operacijama, počeli su politički da se organizuju kako bi zaustavili takvu praksu. Oni su tvrdili da su im operacije, izvedene bez njihovog pristanka, donele više štete nego koristi, i da su zapravo više imale za svrhu da umire roditelje i lekare, nego što su bile namenjene poboljšanju zdravlja i dobrobiti interseksualnih osoba.

Politički pokret interseksualnih osoba uvek je bio u tesnoj vezi sa queer aktivizmom. Pionirsko Interseks Udruženje Severne Amerike (ISNA), prvu grupu koja je stala u odbranu interseksualnosti i povezala ova pitanja sa feminističkom i queer kritikom bio-medicinske nauke i rodne ideologije, osnovala je Šeril Čejs (Charyl Chase) 1993. godine u San Francisku.

Čejs je blisko sarađivala sa transrodnim aktivistima, naročito u definisanju okvira unutar kojeg bi interseksualne osobe mogle da izraze osećanje pretrpljenog nasilja, da utvrde svoj sopstveni sistem vrednosti, pruže otpor medicinskoj kolonizaciji, traže odgovarajuću zdravstvenu negu, rade na edukaciji javnosti, promene postojeće štetne prakse, i da slave svoju različitost, umesto da je kriju od većine drugih ljudi.

ISNA se bori za uspostavljanje radikalno novih protokola postupanja sa interseksualnošću. Ona zastupa ideju da se interseksualna novorođenčad, bez nepovratne hirurške intervencije, zavedu kao dečaci ili devojčice, u zavisnosti od toga koji bi rod bio najmanje problematičan za svaku konkretnu individuu.

Zalažu se za to da i roditelji i deca treba da imaju stručno savetovanje i podršku onih koji su u sličnoj situaciji, kako bi im se pomoglo sa emotivnim poteškoćama koje se mogu javiti usled žiga koji nastaje kao posledica društvenog doživljaja interseksualnosti. Ako interseksualno dete kasnije odluči da promeni društveni rod, ili zatraži hiruršku intervenciju, takvu želju treba podržati. Glavni cilj je da se interseksualnoj osobi obezbedi što šiti spektar mogućnosti unutar kojih bi mogla da kontroliše ono što se dešava sa njenim telom.

Aktivizam ISNA-e doveo je do nicanja novog naučnog zanimanja za interseksualnost od 1990. godine. Istoričarka Elis Dreger (Alice Dreger), psihološkinja Suzan Kesler (Suzanne Kessler) i biološkinja En Fausto-Sterling (Anne Fausto-Sterling) napisale su važne radove koji podržavaju stavove ISNA-a. Ova intelektualna osnova, zajedno sa aktivizmom interseksualnih ljudi i onih koji ih podržavaju, već je dovela do značajnih promena u medicinskom tremanu stanja interseksualnosti.

Izvor: http://www.glbtq.com/social-sciences/intersexuality.html
Prevela: Tijana

< Prethodna		Sledeća >