(crni feminizam)
„Rasistička , seksistička socijalizacija navela nas je da obezvredimo svoju ženskost i da smatramo rasu jedinom relevantnom oznakom identiteta“, pisala je 1981. godine Bell Hooks, teoretičarka crnog feminizma (koja je svoje ime uvek pisala malim slovima – bell hooks, tako da se i u literaturi susreće ovakav način beleženja imena ove teoretičarke).

Crni feminizam se razvio usled nezadovoljstva drugim tipovima feminizma. Crne feministkinje (CF) tvrde da druge feministkinje, isto kao i muški antirasisti, zapravo ne govore o specifičnim problemima sa kojima se suočavaju crne žene.

Na konvenciji pokreta za ženska prava, održanog u Ohaju 1852, beli muškarci su tvrdili da žene, a posebno crnkinje, ne treba da imaju ista prava kao i muškarci, jer su fizički inferiorne i nesposobne. Sojourner Truth, američka crnkinja, aktivistkinja, koja se izborila da crne žene dobiju pravo glasa., ostala je zapamćena u istoriji feminizma po svom strasnom govoru kojim je pobila argumente belih muškaraca. Njen govor je istakao i razlike u iskustvu crnih i belih žena. Teoretičarke feminizma, devedesetih godina XX veka, pozivaju se na njen govor i ističu da je osnovna razlika u nasleđenom ropstvu.

Sve kasnije odnose, koje su afro-amerikanke imale unutar porodice, zajednice, na poslu, pa čak i međusobno, oblikovalo je upravo to ropstvo. Patricia Hill Collins, kao i druge teoretičarke afričkog porekla, govori o tome da većina feminističkih teorija zanemaruje ideje crnih žena i koncentriše se na patnje belkinja, najčešće pripadnica srednjeg sloja.

Rouz M. Bruer (Rose M. Brewer) u svom tekstu iz 1993. pise da su crne žene hendikepirane zato što su crne, zato što su žene i zato što su pripadnice radničke klase, ali budući da svaka nejednakost jača i umnožava svaku ostalu nejednakost, problemi crnih žena se mogu predstaviti formulom – rasa x klasa x pol (a ne rasa + klasa + pol).

Sve životne mogućnosti crnkinja, daleko su ograničenije od mogućnosti belkinja. Poslednjih godina XX veka izdvojila se struja crnog britanskog feminizma. Crne feministkinje iz Velike Britanije, dovode u pitanje sliku crne Britanke kao pasivne žrtve rasizma, patrijarhata i klasnih nejednakosti. Suprotstavljaju se slici poslušne žene i ćerke; slici marljive, ali srećne i zahvalne, radnice; slici seksualno pristupačne i egzotične žene; slici aseksualne majke i žene iz Trećeg sveta. Bore se za iskorenjivanje seksizma i rasizma u školama. Razvijaju oblike porodica u kojima se žene udružuju u zajednički život, imaju decu i potpuno su autonomne. CF su se izborile da same govore o svojim problemima, a ne da se oslanjaju na to da će druge feministkinje ispričati njihovu priču.

Marta

Literatura: M. Haralambos i M. Holborn : „Sociologija, teme i perspektive“, Golden marketing, Zagreb, 2002.

< Prethodna		Sledeća >